Home

Hallo mensen,

Zoals velen onder jullie weten, vertrekken Geartsje en ik morgenavond voor een trip van drie maanden door Zuidelijk Afrika. We gaan onderzoek doen voor Bobbi Bear naar de EduToy. Het weblog waar we onze bevindingen en avonturen met jullie gaan delen is de volgende:


edutoy.wordpress.com



Deze blog wordt niet bijgehouden dus verhuizen jullie mee?

Groeten,

Geartsje en Dennis.

Op deze mooie Koninginnedag een laatste update vanuit een zonnig Amanzimtoti, Zuid-Afrika. Op dit moment zitten we nog in een huis met dak. Binnen kort gaat het dak eraf! Niet figuurlijk. Wel letterlijk. De bouw van het huis schiet namelijk gigantisch op. De secties die nu aan het bestaande huis zijn gebouwd, zijn nagenoeg af. Als dit het geval is dan wordt het dak van het bestaande huis gesloopt, en worden de verschillende segmenten door een dak met elkaar verbonden. Bovenop dit dak kan een bovenverdieping worden gebouwd.
 

Dag allemaal,
 
We zijn inmiddels tweeeneenhalve week bij Bobbi Bear. We voelen de tijd op ons drukken, want over een kleine week vertrekken we alweer richting Nederland. Tenminste, als de aswolken boven Europa zijn verwaait. Tot die tijd hebben we hier nog voldoende te doen!

Moordzaak
 
Bobbi Bear haar naam is enorm gegroeit sinds vier jaar geleden, toen we hier voor het eerst kwamen. De politie houdt de lijnen kort, en als er een zaak is waar een kind bij betrokken is dan wordt BB op de hoogte gesteld. Helaas komt het ook voor, dat BB wordt ingeschakeld ook al heeft het niets met hun mandaat te maken. Op onze eerste dag (we waren slechts een half uur binnen) betrof het beide.
 

Stap 1: stap op het juiste vliegtuig op Schiphol
 
De totale koffercapaciteit bedroeg 56 kilo, waarvan 4 kilo in persoonlijk gebruik. De rest van onze persoonlijke spullen hebben we verdeeld tussen een rugzak en een weekendtas. Naast een korte broek, een t-shirt, en je tandenborstel, tandpasta incluis, heb je enkel een creditcard nodig.
 
Stap 2: eet slecht, wacht, en stap over
 
Eenmaal in het vliegtuig slaat de verveling al snel toe. Geartsje die plastic bekers met hete, natte doekjes om haar oren sluit, zorgt voor de nodige afleiding. In Madrid genieten we van de meest vunzige snelle hap ooit, en na vijf uren mogen we het volgende vliegtuig naar Johannesburg instappen.
 
Stap 3: pak je koffers en vlieg naar “The Mother City”
 

A while a go, Geartsje, me, other volunteers and Be More started a program to help Bobbi Bear get a new house to continue their wonderous work. Below are some thoughts.

Imagine  

(and I realise that it’s not pleasant to think of such things)  

being ignored, whilst shouting for attention
being left helpless, whilst in utter need of help
having no one to talk to, whilst there’s something in you dying to get out having your life’s work taken from you
losing the people that you hold dear
not being able to speak or write what you want to
being sick and not being able to afford a cure
being raped and being a child  

You’ll feel a primordial need for a motherly or fatherly voice telling you it’s going to be alright, but it won’t come.  

In my honest opinion I feel that everyone can be that voice.

Zomer reces voorbij 

Met het schaamrood op mijn wangen zit ik achter de laptop. We hebben onze trouwe weblog-fans in de steek gelaten. Het verslag van onze Afrika trip 2009 eindigde met meerdere cliffhangers. Nog steeds spoken vragen als: “Hebben Jurjen en Ankie het juiste vliegtuig gepakt?”, “Hoe smaakte de thee bij Mugabe?” en “Beviel het Nijlpaard knuffelen in Botswana?” door jullie hoofden. Slapeloze nachten en nagels bijten tot het vlees bloedt! Het lijkt wel zomer reces bij Goede Tijden. Niet getreurd: hier volgt het volledige verhaal, antwoord op alle brandende vragen én fotografisch materiaal!
 

Stel je eens voor dat je vierduizend kilometer gaat lopen als twaalf jarige jongen. Als handicaps krijg je geen voorbereidingstijd, moet je maar zien hoe je aan je benodigdheden komt en begin je in het noorden van Zimbabwe te lopen. Moeilijk voor te stellen? In Agape woont sinds enige tijd een jongen die precies dat heeft ondernomen. Naast deze jongen zijn er vele nieuwe gezichten op Agape. De kinderopvang loopt goed. Buiten de vakantie om verblijven er dagelijks rond de dertig kinderen op het weeshuis, die ‘s middags door (vaak) hun moeder of grootmoeder worden opgehaald. En hoewel het leven zich na meer dan drie jaar nog steeds hoofdzakelijk in en rondom de zeecontainers afspeelt, is het er beter vertoeven dan de kinderopvang in het omliggende gebied: “They said you can leave your kid here. But they might die there, it’s no good”. In Agape geen van deze wantoestanden.

“Gaat dit wel goed?”, “Is dat een normaal geluid?” – Nederlandse passagier op vlucht EA650 naar Cairo.
 
Teleurstelling alom. De pracht, praal en grandeur van de oude faro’s blijkt niet door Egypt Air te zijn overgenomen. Het vliegtuig dat ons van Amsterdam, via de enorme metropool Cairo naar Johannesburg bracht, is de hedendaagse equivalent van een 3000 jaar oude Egyptische ossenkar. Desondanks arriveerden we snel, goedkoop en met zelfs enige uren slaap in de pocket.
 
De baggageband was ons niet gunstig gezind. Het ding spuide enkel de koffers met gedoneerde spullen uit. Hierdoor groeide het ondergoed dat we een trein- en vliegreis lang aan hadden gehad, langzaam, maar zeker, aan onze lichamen vast. De koffers arriveerden uiteindelijk op oudjaarsdag in Nelspruit.

Goed. Inmiddels zijn we meer dan anderhalve maand terug in Nederland en nog steeds hebben jullie het slot van ons Zuid-Afrika avontuur niet kunnen lezen! De gebruikelijke smoesjes: druk met werk, vrienden, familie en tuincentra bezoeken (weet je wel hoevéél tijd daarin gaat zitten?!), zijn van toepassing.

Op de derde dag van ons verblijf in Zuid-Afrika ging onze telefoon. Sizwe. Hij verbleef voor de verandering in een ziekenhuis (R.K. Khan, Isipingo) en of we op bezoek wilden komen.

De vorige update eindigde met een ware cliffhanger: Geartsje was gevangen genomen door de Zulu-koning en hing gevaarlijk boven een pot met loeihete soep, hetgeen het gevolg was haar weigering tot trouwen met meneer Z. Zulu. Dennis werd in zijn poging haar te redden zwaar gehinderd door de Zulu-krijgers die hem het leven zuur maakten tijdens een listig kat-en-muis spelletje op de savanne.

"I have some good news. The flight is overbooked", zei de balie dame met een grote glimlach. Het duurde even voordat ze weer begon te spreken en tijdens deze zenuwslopende seconden dachten Geartsje en ik hetzelfde: hoe kan dát goed nieuws zijn?! Voordat we onze gedachten konden verwoorden, verbrak de dame de stilte en voegde er -vrij laat- aan toe: "...so, we've upgraded you to businessclass". Goodbye opgepropt zitten en blerende kids, Hellooooo champagne en languit liggen! Helaas was het wel even wennen toen we de andere helft van onze reis moesten voortzetten in suck, erm, economy class.

Hallo mensen!

Na een lange stilte, eindelijk een teken van leven op het weblog! Aanleiding voor dit levenslicht is in eerste instantie de uitgewerkte resultaten van ons werk in Zuid-Afrika. Als je in deze mailinglist staat dan moet je onlangs een e-mail met de resultaten bijgevoegd hebben ontvangen. Zo niet en je wil het bestand alsnog ontvangen, laat het even weten via het weblog.

De tweede aanleiding voor dit bericht is onze nieuwe reis naar Zuid-Afrika! Samen met Christel zullen we een bezoek aan zowel Agape als Bobbi Bear gaan brengen. Op 23 December brengt de grote zilveren kerosine-vogel ons naar Jo'Burg. Christel volgt enige dagen later.

We houden jullie op de hoogte! Overigens zijn we momenteel nog druk doende geld in te zamelen. We kunnen natuurlijk niet met lege handen aankomen. Meer hierover later!

Groeten,

Geartsje & Dennis.

Back Home...
Mensen!

Sinds afgelopen vrijdag 4 mei zijn Geartsje en Dennis terug in Nederland. Erg fijn vonden we het dat heel Nederland dit heugdelijke feit de volgende dag kwam vieren. Misschien moeten we er een jaarlijks iets van maken. We zitten er zelf aan te denken om er eenmaal in de vijf jaar een nationale feestdag van te maken. Overigens vonden we het hele gedoe op de Dam de dag ervoor, iets te veel van het goede.

Wennen

Ja, dat is het wel: wennen, want het blijkt dat Nederland toch heel anders is dan Zuid-Afrika. Geef ons echter een weekje of twee kroketten en boerenkool eten en we kennen alle meezingers van Jan Smit en Fransje Bauer die ze de afgelopen half jaar hebben uitgebracht. Dan zijn we weer helemaal 'de oude'.

Bezoekuren

Chill with a capital C
Lieve mensen,
Typen met een Frans toetsenbord zal nooit mijn hobby worden, de helft van de toetsen zit op de verkeerde plek. De verkeerde plek ja, want een qwerty toetsenbord is gewoon veel beter dan een azerty bord -dan weten jullie waar de schrijffouten aan te zijten wijn-. Goed, tot zo ver mijn gezeik vanuit het paradijs, want een paradijsje is het hier op Nosy Be, Madagascar, zeker -gut- waar zit t uitroepteken! Daar!!! En nog een! Bam! Bam!
Chill with a capital C